به گزارش مرکز اطلاع رسانی شرکت؛ لایه اُزن ، درلایه استراتوسفر جو زمین با غلظت بالایی از مولکول اُزن قرارداد که در سده اخیر به واسطه فعالیتهای صنعتی بشر آسیب دیده است.
لایه اُزن با جذب پرتو فرابنفش خورشید موجب ادامه زندگی روی کره زمین میشود بنابراین نابودی آن به منزله نابودی حیات انسانها خواهد بود .
صنایع برودتی و سردکنندهها، سازندگان یخچالها و فریزرهای خانگی، صنعتی و تجاری، صنایع ابر و اسفنجسازی، بخش دفع آفات کشاورزی و سیستمهای تهویه مطبوع، کپسولهای اطفای حریق ، حلال اسپریهای پاککننده قطعات الکترونیک و ساخت کولر خودروها از جمله کارخانجات مصرفکننده گازهای مخرب لایه زن در کشورمان هستند.
آفتکش و ضدعفونی کننده استفاده شده در بخش کشاورزی، افزایش مقدار گازهای گلخانهای در جو و پدیده گرمایش جهانی از دیگر عوامل تخریب لایه ازن بوده است .
دانشمندان هشدار دادهاند پدیده گرم شدن زمین میتواند تلاشها برای ترمیم حفره ازن را که قرار است تا سال ۲۰۵۰ انجام گیرد، حدود ۳۰سال به تعویق بیندازد.
بطور حتم اگر لایه ازن از بین برود، زندگی از کره زمین رخت بر خواهد بست. با از بین رفتن لایه حیاتی ازن نسل بشری ، پوشش گیاهی و حیات جانوری در مدت کوتاهی به صورت اسفباری منقرض خواهد شد.
قرار گرفتن مستقیم در زیر تابش فرابنفش خورشید، باعث ابتلا به سرطان پوست، بروز آب مروارید، تخریب سیستم دفاعی بدن و پیری زودرس می شود بنابراین لایه ازن تنها سپر حفاظتی میان ما انسان ها و پرتو فرابنفش خورشید است ولی در حال حاضر با آسیب دیدن این لایه، میزان تشعشعات ماورای بنفشی که به زمین میرسد شدت یافته و این مسأله باعث ابتلا به سرطانهای پوستی، تضعیف مکانیزم دفاعی و ایمنی بدن انسان همچنین ابتلا به آب مروارید شده است علاوه بر این موارد آسیب دیدن لایه ازن، نظام زیست محیطی سرتاسر پهنه گیتی را دچار ناهماهنگی و عدم توازن جدی و فزاینده کرده است.
در سال ۱۹۸۵، گروهی از دانشمندان انگلیسی، به صورتی کاملاً تصادفی دریافتند که مساحت قابل توجهی از لایه ازون در منطقه جنوبگان (قطب جنوب) به شدت تخریب شده و بیم آن میرود تا با گسترش این حفره، حیات همهی زیستمندان ساکن در کره زمین به مخاطره افتد. آنها اعلام کردند گازهای کلروفلوئوروکربن (FCKW) که اثر گلخانهای دارند، مسبب ایجاد این سوراخ مرگآور هستند؛
از همین رو، اهمیت این کشف چنان بود که بلافاصله رهبران جهان در سازمان ملل متحد تلاش کردند تا معاهدهای را برای مهار این بحران مرگآفرین به امضا برسانند؛
کنوانسیون وین در سال 1985 برای حفاظت از لایه ازون توسط سازمان ملل متحد و دیگر کشورهای جهان تدوین گردید. کشورهای عضو کنوانسیون وین تعهد نمودند در زمینههای زیر همکاری و مشارکت نمایند:
1. تحقیق و انجام اندازهگیری ضخامت لایه ازون و میزان اشعه ماورای بنفش
2. تبادل اطلاعات در زمینه تولید و انتشار CFC ها
3. تدوین پروتکلهای مکمل بر کنوانسیون
4. در نظر گرفتن تمهیداتی جهت کاهش تولید و مصرف CFC ها
پروتکل مونترال در ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۸۷ در مونترال کانادا از تصویب حدود ۵۰ کشور جهان گذشت تا بلکه بتوانند با رعایت برخی تمهیدات فنی و مدیریتی، از تخریب بیشتر لایه ازون جلوگیری کرده و بدین ترتیب، این مهمترین و حیاتیترین سپر دفاعی نیوار (اتمسفر) را در برابر آثار خطرناک گروهی از پرتوهای خورشیدی (مانند ماوراء بنفش) مجدداً ترمیم کرده و محافظت کنند.
ایران هم یکی از نخستین کشورهایی بود که در سال ۱۹۸۹ به امضا کنندگان این پروتکل مهم پیوست تا در اجماعی کم نظیر، کشورهای جهان بکوشند با کاهش کاربرد گازهای کلروفلوئوروکربن، نسبت به ترمیم حفرهی ایجاد شده در لایه ازون اقدام کنند.