1- هر5-6 دقیقه استفاده ازگوشی مردمک چشم احتیاج به استراحت دارد و استفاده بیش ازحد باعث خشکی ماهیچه های چشم می شود.
2-سندروم انگشت شست
3-افتادگی گردن و درگیری عضلات کتف
4-افتادگی شانه ای که موبایل را در دست راست یا چپ میگیرد.
5-نورصفحه موبایل درشب به مرورزمان باعث اسیب جدی به پوست می شود.
6-سلولهای قشر پیشانی فرزندش مادر اثر استفاده بیش ازحد از موبایل رشد نمی کند.
روانشناس و مشاور امورخانواده راهکاری را در این زمینه ارائه داد بدین گونه که هریک ربع استفاده مداوم ازگوشی موبایل چندثانیه چشم هایتان را ببندید و ماهیچه های چشم را به سمت چپ وراست حرکت دهید.
وی درزمینه اجتماعی نیز به بررسی موارد زیر پرداخت:
1-استفاده از فضای مجازی باعث انزوا و گوشه نشینی می شود.
2-فضای مجازی چون پنهان است و میتوانی خودت راپنهان کنی به ما این قدرت را می دهدکه از واقعیت دوربمانی و در واقع دنیای اجتماعی ما راغیر واقعی جلوه می دهد.
3- نوجوان ها دیگرقدرت عکس گرفتن ازخود بدون فیلتر را ندارند.
وی ادامه داد نوجوانان ما به سمت و سوی گمنامی هویت می روند چنانچه که نرم افزارفیلتر نصب شده برروی گوشیها باعث شده تا نوجوانان ما تلاش کنند به عکسهای فیلترشده خودشان نزدیک شوند.
سواد فضای مجازی :
حصیب به والدین تأکید نمود فضای سواد مجازی داشته باشند چرا که امروزه تربیت فرزندان به مهارتهای جدیدنیازمنداست .
کودکان ونوجوانان امروزبخش مهمی از زندگی خود را درفضای مجازی و شبکه های اجتماعی برای روند آموزش یا بازی های ویدئویی می گذرانند بنابراین والدین عصرحاضرنیازدارند تا مهارتهای لازم را به فرزندان خود بیاموزند.
دکترحصیب معتقدبودیادگیری گوشی موبایل ربطی به سوادنداردوبرعکس به سوادخواهی مربوط می شود.
وی درادامه اظهارداشت میانجی گری والدین به نحوه مسئولیت والدین درتنظیم روابط فرزندان خودبارسانه های دیجیتال و چگونگی استفاده والدین ازرسانه های دیجیتال در فعالیت های روزانه و شیوه های به کارگیری آنها درفرایند فرزندپروریشان اشاره دارد و در این راستا به شیوه های میانجی گری اشاره کرد گفت:
مجموعه متنوعی ازشیوه های میانجی گری که توسط والدین به کار می رود را می توان به دودسته کلی تقسیم کرد:
1- میانجی گری فعال یا توانمندکننده
2- میانجی گری محدودکننده
وی یادآورشد که میانجی گری محدودکننده میتواند درکاهش قرارگرفتن فرزندان درمعرض خطرات انلاین موثرباشد اما دارای عوارض جانبی متعددی است زیرا فرصت های آنان را برای توسعه سواد دیجیتالی و ایجاد انعطاف پذیری محدود و عاملیتشان را در رابطه فرزند و والدین دلسرد می کند.
