بر اساس اعلامیه های یونسكو و سازمان ملل متحد ،خبرنگار كسی است كه با اتكا به ذوق و استعداد شخصی، پس از گذرانیدن دوره آموزش تخصصی و همچنین با توجه به مسئولیت اجتماعی كه این حرفه بر عهده او می گذارد، وظیفه كسب، تهیه، جمع آوری و تنظیم اخبار و انتقال آنها را از طریق وسایل ارتباط جمعی (مطبوعات، رادیو، تلویزیون و خبرگزاری) به مخاطبان بر عهده دارد و تطبیق با چنین شرایطی ، آموزش تخصصی و آگاهی از مفاهیم علمی به عنوان یك ضرورت اساسی، رخ می نماید.
این وظیفه كی برای خبرنگار محقق می شود و یك خبرنگار چگونه می تواند وظیفه انتقال اخبار را به مخاطبان به درستی و كامل منعكس نماید .
در مرحله اول تعهد و تخصص حرفه ای است و دوم همكاری مدیران و مسئولان ؛ اما آیا تمامی این شرایط در استان ما فراهم است .
امروز ما قشر خبرساز كه همیشه بدنبال فریاد زدن برای تحقق خواستها و مشكلات مردم و انعكاس آن به مسئولان هستیم كسی را می خواهیم تا داد خودمان را بزند چرا كه با كوچكترین انتقادی مورد بازخواست برخی مدیران قرار می گیریم حتی یك عكس خبری را نمی توانیم از دید یك عكاس منتشر كنیم بلكه باید دید مدیریتی داشته باشیم !!!
مگر وظیفه ما پوشش و تهیه اخبار و گزارش های خبری و تصویری از جلسات و امور جامعه نیست پس چرا بسیاری و صد البته تمامی جلسات مدیران ما در استان بدون حضور خبرنگاران و عكاسان برگزار می شود .
حق رسانه ها به عنوان اصلی از دموكراسی در كدام صندلی جلسه جا دارد یا معتقدیم اگر فعالیت ما منعكس شود ریا می شود و ما به عنوان مدیر نباید مغرور شده و با مصاحبه های مختلف فقط ‘منم منم ‘كنیم در نتیجه حضور خبرنگار ضرورتی ندارد و اصلا نیازی به رسانه های مجازی و نوشتاری نداریم .
اغلب مدیران ما خبری نیستند دردی كه در تمامی سال داد زده ایم و متأسفانه به جایی نرسیده و وقعی به این خواست مردم گذاشته نشده است .
حق مردم است كه بدانند یك مدیر ارشد در دوران چندساله مدیریتش در استان بزرگ و مستعد از نعمات الهی همچون یزد چه كرده است ؟ چرا حتما باید انتقادی صورت گیرد تا شاید كسی جوابی بدهد .
بخش بزرگی از جامعه امروز ما جوانان تشنه شنیدن و خواندن هستند كه می خواهند بدانند در این اوضاع سیاسی و اقتصادی كه بخش عمده ای از كشورهای جهان دچار بحران هستند ما و استان ما در كجا قرار گرفته و چه برنامه هایی برای آینده استان پیش بینی شده است ؟
این بی توجهی ها تا جایی است كه مدیران ما (كه خودشان مجوعه ای از دولت هستند) حتی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی را به عنوان خبرگزاری دولت مورد بی مهری قرار می دهند و نه تنها در جلسات ادارات كل بلكه جلسات استانداری و حتی در زمان حضور وزرا و معاونان آنها فراموش می كنند .
نمی دانم آیا خبرهای وبسایت های دستگاههای یا پورتال اخبار استان پاسخگوی نیاز مردم و سئوالات آنها هست و آیا می توان این فضا را جایگزینی برای خبرنگاران دانست ؟
اگر نه كه قطعا هیچ فضایی جایگزین خبرنگاران نمی شود پس چرا در تمام سال یك مدیر در این استان مملو از سكوت و بی خبری كسی خبری از خبرسازان خط مقدم مبارزه در جبهه جنگ نرم نمی گیرد و حتی نمی پرسد كه چرا یك خبرنگار در جلسه نیست .
چندی است كه همكاران خبری بشدت از عملكرد دوستان غیرخبری كه چندی است از كارها بازنشست شده یا برای نانی و جایگاهی خود را به خبرنگاران چسبانده اند دلگیرند ؛ از آگهی های غیرمجاز تا ورودی هایی كه به هر كسی داده شده تا خبر بر روی سایت ها بگذارند !!!!
اما مگر سایت خبری – نه خبرگزاری – وظیفه اش چیست ؟ آیا می تواند از هر دری بنویسد تا فلان مدیر یا فلان نویسنده خوشش بیاید ؛ خوب سئوال اینجاست كه محل انعكاس این خبرها كجاست فقط بیننده آن تعداد معدودی است كه به اینترنت دسترسی دارند یا نشریات مكتوب معتبر و رسمی هم می توانند از این سایت ها كه به كپی نامه مبدل شده اند – و در این مدت آمارشان بشدت افزایش یافته است – استفاده كنند .
چقدر زشت وقتی سر چهارراه یك صفحه آگهی – البته آگهی غیرقانونی – روزنامه رسمی را به داخل ماشین پرتاپ می كنند تا زودتر تمام شود ، این یعنی توهین به افراد ، بنابراین با چنین كارهای غیرقانونی چه توقعی از خوانندگان یزدی داریم كه روزنامه ها و سایت های ما را با كمال رغبت بخوانند -و به قولی آمار روزنامه خوان بالا برود – و چه توقعی از مدیران استان داریم كه در تمامی جلسات ما را دعوت كنند و وقتی دعوت می كنند خودمان بر تعهدمان عمل كنیم و نیازی به تذكر آنها نداشته باشیم .
به هر حال آنچه برای نگارنده مهم است ارتقاء جایگاه رسانه در نگاه مردم و نیز مسئولان و لزوم رعایت اخلاق حرفه ای و رسانه ای است كه باید از سوی همكاران رعایت شود و وقتی این امور مهم از جانب ما رعایت شده و ما به هم احترام بگذاریم قطعا هدف اول كه ارتقاء جایگاه رسانه است دستیافتی تر خواهد شد .
منبع:ايرنا